Meren en vulkanen
We komen in een gebied vol met magische meren, grote blauwe Gölü en daar om heen vulkanen. Veel hoge Daĝi. In het najaar, het is nu eind oktober is het oosten van Turkije magisch. Het lage licht aan het einde van de dag en de volle zon overdag worden vervolmaakt door de ochtend mist. Soms zien we ’s avonds een magische maan achter de wolken tevoorschijn komen. We genieten volop.
Magisch Nemrut Gölü.
We staan op een magische plek in de krater van de vulkaan Nemrut Daĝi met meer Nemrut Gölü. De foto’s laten nog half niet zien hoe mooi het hier is. Er zijn verschillende meren en bosjes, die in herfsttooi het geheel nog mooier maken. We verblijven hier een paar dagen. Gaan wandelen en fietsen. Daphne ontdekt beren poep. Na analyse leeft deze beer van bessen. Veel bessenstruiken zien we niet. Jammer genoeg ook hier achtergelaten vuil. We nemen wat mee, maar veel zoden aan de dijk zet dat niet. Hopelijk veranderd dat hier ook in de cultuur, zodat er eens wat opgeruimd gaat worden en minder vervuild. De mensen die we tegen komen zijn weer super vriendelijk en gastvrij Ondertussen sprokkelen de dames hout, maken we een kampvuur en genieten van de avond. In de ochtend heeft de blauwe hemel plaats gemaakt voor her en der een wolk, het schaduwspel is fabuleus. We verblijven op 2.348 meter, wolkenbasis. Dan gaan we weer verder op reis. Dag ontzettend mooie plek!

Vanmeer
We rijden langs het grote Vanmeer. Onderweg zien we de vele picknick plekken. Turken houden van picknicken en barbecues. De overheid heeft er echt overal plekjes voor aangelegd. Leuk en fijn voor ons. Net als ik zeg dat het lastig is een mooi plekje te vinden, komt er een geweldige plek voorbij. Snel van de weg af. We rijden door het riviertje, naar een immens groen grasveld, met het en der een boom, een super plek voor de lunch. Bij de eerste kudde 🐏🐐🐐🐐🐐🐐🐐🐏🐏🐏🐏🐏🐑🐐🐏🐐🐏🐐🐏 denken we wauh, wat gaaf dat ze toevallig hier voorbij komen. De herders sturen de kudde en de honden aan met fluitjes. Interessant om te horen. Dan komt er nog een kudde, na de derde 🐏🐐🐐🐐🐐🐐🐐🐏🐏🐏🐏🐏🐑🐐🐏🐐🐏🐐🐏 🐏🐐🐐🐐🐐🐐🐐🐏🐏🐏🐏🐏🐑🐐🐏🐐🐏🐐🐏 denken we, kijk hoe leuk, en zien we structuren in de kudde geiten. Vier herders 🚶🚶🧍🚶, vier honden 🐕🐕🐕🐕, vier ezels 🫏🫏🫏🫏 en heel veel geiten. De Koerden, in wiens gebied we zijn, zijn van oorsprong herders. Ze lopen overal, ook op de snelweg. Na de zoveelste kudde, niet overdreven de 7e valt het kwartje, BBQ vlees.

Akdamar
We bezoeken een Armeens klooster op een eiland in het Vanmeer uit de 8e eeuw. Er is veel over te zeggen, als je geïnteresseerd bent: https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Kerk_van_het_Heilige_Kruis Het is een mooi plekje en we snuiven wat aan de lokale cultuur. Er is duidelijk sprake van wat stevige botsingen, op z’n zachts gezegd. We hebben leuk contact met twee zussen en hun gezin, waarvan er een lerares Engels is. Ik gein wat met de kinderen. Als ik vraag naar de betekenis van Yda zegt ze aarde in water oceaan… Huh 🤔 ah een eiland, yes. Yda is de naam van mijn moeder. Je ziet het onderweg regelmatig op borden staan. Als ik het nazoek in Google translate is het toch echt ja. Sowieso maakt de vertaalapp vaak grappige vertalingen. Een woord meer of minder maakt veel verschil in de betekenis. In het Turks snap je er nog wel wat van, dat wordt straks wel anders met ander onleesbaar schrift en Farsi. We gaan het zien en vooral horen. Aan de overzijde van af het eiland zien we het Ihtiyarsahap Daglari gebergte. Wederom erg mooi. De hoogste top is 3.450 meter. Bergen zijn simpelweg geweldig 😊🤩!

Edremit
Op zoek naar een plek voor de nacht rijden we door een rurale omgeving en komen weer een herder en een kudde geiten 🐏🐐🐐🐐🐐🐐🐐🐏🐏🐏🐏🐏🐑🐐🐏🐐🐏🐐🐏 tegen, surprise. We rijden door een variatie van huizen en schuren. Van relatief rijk naar relatief arm. Door vele smalle straatjes. Net als we denken waar gaat dit heen, krijgen we een mooie ruime landtong in beeld. Hier brengen we de nacht door met een roedel honden, die de wacht houdt. Na een kleine confrontatie met het rulle zand, besluiten we op het harde stuk te gaan staan. In de avond wordt het al flink fris. Komt natuurlijk omdat we op een hoogvlakte verblijven. We koken toepasselijk een lekkere stevige zuurkool stamppot met lokale worst. We genieten ervan!

Tuşba
Niet een paar, niet tientallen wel honderd garages op één industrieterrein. Rij na rij na rij. Straat na straat na straat. Wij kennen dat concept niet, van allemaal dezelfde winkels of werkplaatsen bij elkaar, maar het schijnt hier goed te werken.

Van
Na de Mercedes garage, die niets voor ons kan betekenen bezoek ik met Daphne het fort Calesi van Van. Edgar gaat zelf aan de slag met de uitlaat en de gebroken versnellingspook. Onderweg passeerden we een zaak met allerlei soorten buizen en vonden we de juiste. Koos gaat op zoek naar fietsonderdelen. Ons eerdere bezoek aan een fietsenzaak leverde een dichte deur op. Nu gaat hij op zijn zelf ongebouwde elektrische mountainbike de stad in. Aan het eind van het liedje zijn weer allemaal moe en voldaan. Alles is gelukt. Samen met Daphne heb ik een flinke klim gemaakt naar het fort met mooi uitzicht. Verder vooral veel muren. Het enige gebouw is in restauratie en afgesloten voor publiek. De manier waarop hier gerestaureerd wordt, daar is veel over te zeggen. Soms is het bijna nieuwbouw, jammer.

—- Van Kalesi info: Het kasteel ligt binnen de grenzen van het stadscentrum van Van en op 5 km afstand van het centrum. Het werd gebouwd op een rotsmassa die zich in oost westelijke richting uitstrekte in de Van-vlakte. De klif is 1800 m lang en 100 m breed, met een breedte variërend tussen 20-120 m. Het heeft een natuurlijke hoogtemassa. Het toont een topografisch kenmerk dat steil is vanuit het zuiden en hellend vanuit het noorden. De noordelijke uitgang van het driedelige kasteel heeft de vorm van een lichte helling van west naar oost. Het kasteel, dat lange tijd de hoofdstad was van de Urartiaanse staat onder de naam Tuşpa, werd gebouwd door de Urartiaanse koning Sarduri I. Het werd gesticht tussen 840-825. In het kasteel, het Madır (Sardur) Bastion, de openluchttempel Analı-Kız, de 1e Argişti, de Stichters, Menua en monumenten uit de 2e eeuw die dateren uit de Urartiërs. Er zijn Sarduri-rotsgraven, Thousand Stairs, en stadsmuurbedden en stadsmuren uitgehouwen in het gesteente. Na de Urartiërs tot aan de Ottomanen waren er geen andere ruïnes in het kasteel dan Perzische inscripties. De muren en torens aan de oostkant, de toegangspoort van het kasteel naar het noordwesten, vestingwerken en andere lichaamsmuren, het Bovenkasteel, de Süleyman Khan-moskee en zijn minaret, en verschillende gebouwen gemaakt van adobe en steen voor militaire doeleinden zijn overgebleven uit het Ottomaanse Rijk. periode. De hoofdmuren, bastions en torens die voor versterking zorgen, zijn gemaakt van breuksteen, adobe en gehouwen steen. Deze muren en vestingwerken vormen het silhouet van het kasteel vanuit het noorden. Tijdens de Ottomaanse periode werd het kasteel volledig voor militaire doeleinden gebruikt. De belangrijkste stad werd gesticht in het zuiden van het kasteel. Deze plaats is ook omgeven door muren. Het is tot op de dag van vandaag in beschadigde staat na 1915 bewaard gebleven.
Merkez
We rijden via de apotheek maar het landingsterrein van een ⭐⭐⭐⭐⭐ soarplek aan het Vanmeer. Onderweg kopen we vers fruit en groenten en laden we water in. De eigenaren van de verkoopstand zijn trots op hun werk en hebben veel humor. We vermaken ons tijdens de inkopen. Alle boeren staan met foto’s trots boven de groenten en het fruit afgebeeld. We kopen genoeg om een paar dagen of the grit te kunnen zijn, we zijn er klaar voor. Wat een heerlijke plek is de landing bij Deniz Ayanis. Het grasveldje ligt direct aan het meer. Aan de overkant zien we de majestueuze Süphan Daglari bergketen liggen met besneeuwde bergtoppen. Het meer is enorm. Als we omhoog kijken zien we de start op de Ozalp. De wind lijkt rond nul te liggen, dus we kunnen altijd glijvluchten maken, en dat gaan we dan ook doen. Onze eerste vlucht in Turkije… op het randje. Op naar de start! Het weggetje omhoog is best steil en flink aangetast. Waarschijnlijk door harde regen. We doen rustig aan en twee van ons lopen vooruit om de weg te inspecteren. Boven is weer een mooie ruime alp, met in de verte een kudde geiten 🙄. We oriënteren ons op de start en gaan eerst lunchen. Daarna gaan we alle vier van start. Koos zijn elektrische fiets staat beneden, aan onze truck vast, zo kunnen we, kan hij 🤪 de wagen eenvoudig weer ophalen. Bij de landing krijgen we applaus en complimenten van een klein lokaal publiek. Als Koos de fietstour begint Ondertussen doen wij een plonsje in het zoute, oh zo koude Vanmeer, brrr. We blijven hier vannacht aan het strand staan. Zoeken wat hout voor een eventueel vuurtje en Daarna is het lekker chilltijd.

Regenbogen dag
Het is regenbogen dag, nou dan weet je het wel, miezer en zon. De volgende ochtend is het bewolkt, zoals voorspelt. Even later volgt er wat regen. Het levert de hele dag mooie regenbogen op. Na een korte toer door de weilanden, lunchen we met uitzicht op het meer bij een grote rotspartij met vogels. Eindelijk zien we wat meer wilde dieren. Als we het meer verlaten, komen we door een toendra achtig gebied met de hogere bergen er om heen van de Oz alp. Onderweg eten we een lekkere vette wafel of is het honing? We zien steeds vaker Iran op de verkeersborden staan. Ook nemen de militaire posten en de kazernes toe. Dan rijden we door een bijzonder vulkanisch gebied, net als Lanzarote. Gezien alle militaire activiteiten, durf ik niet zoveel foto’s te nemen. Op elke berg zien we wel een controle post. Ook elk dorp in of uit. Met stevige barricades. Wellicht eerder PKK gerelateerd nu vermoedelijk grensbewaking, maar wie zal het zeggen. We worden bij elke post door de militairen door gewuifd. Ook de mensen en kinderen zwaaien nog steeds enthousiast als we voorbij rijden. Het landschap en de grond kleurt hier groen. Er zit veel koper in de grond. We rijden regelmatig boven de 2.400 meter. Hoog zat hier. We zijn onderweg naar de Ararat berg, die met 5.137 meter boven de Mont Blanc uitstijgt. De hoogste berg van Turkije met twee vulkanische toppen en wordt als heilig beschouwd. Wij willen er graag vanaf vliegen, maar dan hebben we toestemming nodig van de gouverneur. Ons contact levert alleen een vage doorverwijzing naar de gemeente op. We durven met alle militaire posten niet spontaan te gaan vliegen, dus houden we de voeten aan de grond.

Over Noah en Ararat
Pas aan het einde van de dag komt hij onder de wolken uit. Daarom ook wat foto’s van het net van deze mooie berg. Voor de schoonheid, wel kijken in foto modus (op de foto’s klikken). De Ararat wordt door sommige christenen als een heilige berg beschouwd omdat volgens de Thora de ark van Noach op het gebergte van Ararat landde na het zakken van het water van de zondvloed. Sommigen die het Noachverhaal letterlijk nemen ontwaren een bootvorm in de Ararat-anomalie en veronderstellen een verband tussen deze opvallende geologische structuur en de ark.

— wat verdere info: Ararat (Turks: Ağrı Dağı, Armeens: Արարատ, Koerdisch: Çiyayê Agirî, Perzisch: آرارات, Hebreeuws: אררט) is met 5.137 meter de hoogste en grootste berg van Turkije en het Armeens Hoogland. De met eeuwige sneeuw bedekte vulkaan ligt in het oosten van het land, in de provincie Iğdır, dicht bij de grenzen met Iran en Armenië, alsook niet ver van Nachitsjevan (Azerbeidzjan). De Turkse naam Ağrı is afgeleid van het Koerdische woord Agirî dat “vurig” betekent, verwijzend naar het vulkanisme.[3] Tevens draagt de stad en provincie Ağrı, waar Iğdır eerder een onderdeel van was, dezelfde naam. Sinds 2004 is de berg een Turks nationaal park met als naam Nationaal park Ağrı Dağı. Naast de hoogste top van 5.137 meter heeft de berg een lagere top van 3.896 meter in het zuidoosten, die vanaf dezelfde basis omhoog rijst en Kleine Ararat of Mount Sis wordt genoemd.[2] Armeniërs noemen de hoogste top soms Masis (Մասիս).
Doğubayazıt
We bezoeken het indrukwekkende paleis van İsak Paşa. Voor de dames van een harem zijn alle kamers zijn gelijk ingedeeld, vermoedelijk om de vrouwen gelijk te behandelen. Als je mag kiezen dan toch liever een kamer aan de zijvleugel met uitzicht over de vallei. Het paleis vertegenwoordigt de Ottomaanse en Seltsjoekse bouwstijlen. Vooral de stenen versieringen en reliëfs op de hoofdingang en artistieke werken aan de binnenkant van de moskee weerspiegelen de Ottomaanse kunststijl. De sculpturen van hout, eerst een mens, daarna een leeuw en een adelaar aan de achterkant, aan de zijkant kijkend naar de stad Doğubeyazıt, symboliseren de macht op aarde en in de lucht. Bij de houten steunen daar was vroeger een balkon met uitzicht over de mooie vallei. Het reliëf van de levensboom op de tombe in het complex is spectaculair. Het paleis werd gebouwd in opdracht van Ishak Pasha in 1874 en vertegenwoordigt de kunststijl uit de late Ottomaanse periode, en het is belangrijk als Topkapi-paleis voor het oostelijke deel van het rijk. Het complex is gebouwd op een oppervlakte van 7.600 m2 van oost naar west, sommige delen bestaan uit één verdieping en de andere delen bestaan uit twee of drie verdiepingen. Wij mogen alleen niet op de bovenste verdieping. Verder mogen we het gehele complex zien. Het paleis heeft alle noodzakelijke secties voor een paleis: rechtbanken, ontmoetingsplaatsen, bakkerij, kerker, hamam, moskee, ruimte voor de haremsectie, mannenkwartier, mausoleum, keuken, dienstkamers, stal en meer. We bezoeken de graanopslag en de dienstboden ruimten in de kelders aan de ene zijde en het soldaten garnizoen aan de andere kant. De moskee is indrukwekkend met zijn mooie rode tapijten. We trekken er onze schoenen voor uit een zetten een hoofddoek op.

