Regenboogbergen rond Tabriz
Tabriz
9 November 2023
We vinden een top camperplek in Tabriz, vlakbij de metro en beschut. We staan er met een Duitser en een Zwitser. Het was nogal een gedoe in alle drukte van een grote stad rond te rijden. De stad heeft naast een bizarre hoeveelheid aan flats en auto’s, vele mooie oude gebouwen. Al die flats moet ook wel circa 1,7 miljoen mensen wonen hier. Het is de 6e grootste stad van Iran. Na aankomst gaan we met de metro naar de blauwe moskee, mooi. Daarna bezoeken we de bazaar, die inderdaad authentiek is gerestaureerd. We raken al gewend aan de drukte van de bazaar en doen gewoon onze inkopen. Heerlijke noten en rozijnen. Tabriz leeft op bij zonsondergang. We hebben veel contact met mensen zien enkele vrouwen zonder hoofddoek rondlopen. Mensen spreken ons aan, soms tot irritatie aan toe. Ergens is ook een demonstratie gaande, die vermijden we. We blijven beleefd, maar blijven ook uit het politieke gesprek.
—info: Tabriz ligt in de Quru-riviervallei in de historische regio Azerbeidzjan van Iran, tussen lange bergkammen van vulkanische kegels in de Sahand- en Eynali-bergen. De hoogte van Tabriz varieert tussen 1.350 en 1.600 m (4.430 en 5.250 ft) boven zeeniveau. De vallei mondt uit in een vlakte die langzaam afloopt naar de oostelijke oever van het Urmia-meer, 60 km naar het westen. De stad werd in oktober 2015 door de World Crafts Council uitgeroepen tot World Carpet Weaving City en in 2018 tot Exemplary Tourist City door de Organisatie voor Islamitische Samenwerking. Met een bevolking van meer dan 1,7 miljoen (2016) is Tabriz het grootste economische centrum en grootstedelijk gebied in het noordwesten van Iran. De bevolking is tweetalig, waarbij de meeste mensen Azerbeidzjaans als moedertaal en Perzisch als tweede taal spreken. Tabriz is een belangrijk knooppunt voor de zware industrie voor auto’s, werktuigmachines, raffinaderijen, petrochemie, textiel en cementproductie-industrieën. De stad staat bekend om zijn handwerk, waaronder handgeweven tapijten en sieraden. Lokale zoetwaren, chocolade, gedroogde noten en traditionele Tabrizi-gerechten worden in heel Iran erkend als een van de beste. Enkele van de meest gewaardeerde culturele instellingen in Noordwest-Iran zijn gevestigd in Tabriz, dat ook een centrum voor intellectuele activiteit is. Tabriz bevat veel historische monumenten, die de architectonische transitie van Iran gedurende zijn diepe geschiedenis vertegenwoordigen. De meeste van de bewaarde historische locaties van Tabriz behoren tot Ilkhanid, Safavid en Qajar. Een van deze locaties is de grote Bazaar van Tabriz, die op de Werelderfgoedlijst staat. Vanaf de vroegmoderne tijd speelde Tabriz een cruciale rol in de ontwikkeling, beweging en economie van de drie aangrenzende regio’s; namelijk de Kaukasus, Oost-Anatolië en Centraal Iran. In de moderne tijd speelde de stad een cruciale rol in de geschiedenis van Iran. Als het land dat het dichtst bij Europa ligt, begonnen veel aspecten van de vroege modernisering in Iran in Tabriz.[15] Voordat Tabriz, na twee Russisch-Perzische oorlogen in de eerste helft van de 19e eeuw, de Kaukasische territoria van de Kadjaren-dynastie gedwongen aan het imperiale Rusland moest afstaan, liep hij voorop in de Iraanse heerschappij over zijn Kaukasische territoria. Tot 1925 was de stad de traditionele residentie van de kroonprinsen van de Kadjaren.
Regenboog bergen
11 November 2023
19°
We staan in DE regenboog bergen van Iran, een ongelooflijk spektakel. We komen er door een smalle tunnel. Op de laatste foto zie je, hoe zelfs op Google de schoonheid goed te zien is. De weg ernaartoe was een mooie onderneming. Eerst gingen we tanken en wilde de ondernemer er geld aan overhouden. Wie kan het hem kwalijk nemen, wij hebben waarschijnlijk ook meer geld, maar ja ons rechtvaardigheidsgevoel is groter, dus maakten we wat heisa. Uiteindelijk trokken wij aan het kortste eind en betaalden. Het hele debakel kostte 8 euro voor 50 liter diesel, waar het max 80 cent had mogen kosten. Dus wie is hier nu de spekkoper? Hadden we die tweede tank gewoon ook moeten vullen… maar dat deden we niet. Daarna kwamen de geweldige bergen in vele regenboog kleuren. Ze worden vaak bijgekleurd op de foto’s, maar dat is niet nodig, ze zijn geweldig van zichzelf. De eerste foto van de blog is zo’n bijgekleurde variant🤪. Op zoek naar een plekje, kregen we nog een glimp van een bruiloft mee. We reden een lemen huisjes dorpje in. Daar keken ze wat de kat uit de boom, dat voelde niet heel vriendelijk. In de verte hoorden we live muziek. Om het geheel niet te verstoren rijden we het dorp uit en gaan in de bergen staan voor de nacht. Even later rijden de auto’s met feestgangers al toeterend voorbij. Velen maakten een praatje. De volwassenen zwaaiend met rode zakdoeken en dans bewegingen makend. De tieners scheuren voorbij op de brommers, die doen hier vast aan brommers kieken. Dan komt de wagen met alle huisraad voorbij en beseffen we dat het bruidspaar begeleid wordt naar de nieuwe woonplek. Het was een en al feest.
Mahneshan
11 November 2023
19°
De dag erna ontmoeten we Kirsten en Vincent, andere reizigers op een weggetje zomaar ergens bij een dorpje. Je prikt een punt op de kaart en daar ontmoet je elkaar. Voor Daphne en Koos is het een weerzien. Het is hartstikke gezellig. Zij zijn na 6 weken Iran, op de terugweg naar Armenië. Waar ze de auto gaan stallen om in het voorjaar weer verder door Iran te gaan reizen. We wisselen informatie uit over mooie plekken en gebruiken. Van de lokale herder krijgen we drie soorten meloenen. Ook komt een oma kijken met twee kleinkinderen en later komt mams ook langs om ons uit te nodigen. Dan nog een oudere heer. We slaan beleefd af. Je moet selectief zijn, waar je op in gaat, anders drink je alleen maar thee en kom je nergens.
De hoge bergen in
12 November 2023
19°
We verlaten Azerbeidzjan en gaan de hoge bergen in. Weer anders en ook heel mooi. De huizen hier zijn van leem met zilver kleurig isolatiemateriaal op het dak waardoor ze glinsteren in de zon. De berkenbomen kleuren mooi geel. We kijken weer onze ogen uit. We vinden met van de weg af, hoog en droog een plekje voor de nacht. Ook mogen we alsjeblieft nog even op de foto met wat onbekende lokale mensen, dat gebeurd regelmatig. Geen idee wat ze met die foto’s doen. Na een sterrenhemel rijke nacht vertrekken we vroeg. De bergen zijn weer adembenemend. We passeren verschillende passen op 2.600 meter en verkeren vooral rond de 2.000. Je merkt het aan de motor van Red het is best pittig rijden op de wegen. Soms zitten er enorme gaten erin. Verder vooral overal en nergens onverwacht enorme drempels. We bezoeken een bijzondere plek Takht-e Solayman (vroeger Azergoshnasb) hoog in de bergen. Het is een oude burcht met een garnizoen aan soldaten, vuur- en ceremonieplekken. De naam is verzonden om het complex te behouden bij de invasie van de Arabieren en dat lukte. Het was het spiritueel centrum van Sassanian Persie in de 3e eeuw. Gebouwd rondom een natuurlijke bron, die nog behoorlijk stroomt ook, wel 90 liter per minuut. Het vulkanische krater water is evenwel giftig. De sasanian werkte met de elementen. Het eeuwige vuur werd onderhouden door vulkanisch gas, dat via pijpen ingenieus werd aangevoerd. Wind was er genoeg en ijzer in de grond. Je vindt er nog fragmenten van Persepolis stijl beeldhouwwerk. De Mongolen gebruikten de locatie later als zomerplaats. Hun jacht paleis is nu een museum, zonder labels en veel uitleg. Een stukje verder lunchen we bij een andere krater, die in de uitleg wordt genoemd.
—info: https://en.m.wikipedia.org/wiki/Takht-e_Soleym%C4%81n Takht-e Soleymān (Perzisch: تخت سلیمان, letterlijk ‘Troon van Salomo’) of Adur Gushnasp, is een archeologische vindplaats in West-Azerbeidzjan, Iran die teruggaat tot het Sassanidenrijk. Het ligt halverwege tussen Urmia en Hamadan, vlakbij de huidige stad Takab, en 400 km (250 mijl) ten westen van Teheran. De versterkte plek, gelegen op een heuvel, die is ontstaan door de uitstroom van een calciumrijke bron, werd in juli 2003 erkend als werelderfgoed. De citadel omvat de overblijfselen van Adur Gushnasp, een Zoroastrische vuurtempel gebouwd tijdens de Sassanidische periode en gedeeltelijk herbouwd (als moskee) tijdens de Ilkhanid-periode. De tempel huisvestte een van de drie “Grote Branden” of “Koninklijke Vuren” waar Sassanidische heersers zich eerder voor vernederden om de troon te bestijgen. Het vuur bij Takht-i Soleiman heette Adur Gushnasp en was opgedragen aan de arteshtar- of krijgersklasse van de Sasaniden. Een Armeens manuscript uit de 4e eeuw over Jezus en Zarathoestra, en verschillende historici uit de islamitische periode, vermelden deze vijver. De fundamenten van de vuurtempel rond de vijver worden aan die legende toegeschreven. Takht-E Soleyman verschijnt op de Peutinger- kaart uit de 4e eeuw. Deze site kreeg zijn bijbelse naam na de Arabische invasie van Iran in de 7e eeuw. Volgens de volkslegende hield koning Salomon monsters gevangen in een nabijgelegen 100 meter diepe krater die Zendan-e Soleyman “Gevangenis van Salomon” wordt genoemd. Er wordt ook gezegd dat Salomo de stromende vijver in het fort heeft gecreëerd. Archeologische opgravingen hebben sporen onthuld van een bezetting uit de 5e eeuw voor Christus tijdens de Achaemenidische periode, evenals van latere Parthische nederzettingen in de citadel. Munten die behoren tot de regering van Sassanidische koningen, en die van de Byzantijnse keizer Theodosius II (408-450 n.Chr.), zijn daar ook ontdekt.
Takab
12 November 2023
15°
Daarna komen vruchtbare valleien met rivieren en goede irrigatie. Hooi op het dak voor de winter en fruit in grote stapels op de grond ervoor. Om te vervoeren gokken we. Veel hoog beladen wagens, veel stalletjes en auto’s met fruit en groente langs de weg. Ook veel kruidenierswinkeltjes met van alles. Zelfs Maria biscuit, maar geen muesli voor Edgar 😵💫. Navraag leert ons dat we dat in Iran ook niet gaan vinden. Wellicht moeten we zelf aan de bak om het te gaan produceren. De klederdracht van de mensen veranderd. De mannen dragen een zogenoemde ‘drollen’ vanger en de vrouwen dragen zwart met rode tinten, kant en roezeltjes. Wat wij meer zigeunerachtig zouden noemen. Dan nog even tanken, het eerste station verwijst ons door (ik zie een ritme). Dan komen we bij een tweede tankstation en proberen we in contact te komen met een vrachtwagenchauffeur, maar die rijdt net weg, pech. Het blijkt niet erg, we mogen tanken. Ik biedt de aardige man van het tankstation nog een grote meloen aan, maar hij wil hem niet. We tanken met een flink publiek aan heren, iedereen zwaait op en af voor de foto. Voor 1,20 euro 😃🫢🙃 hebben we beide tanken weer vol. Circa 200 liter, yes! Even verderop vinden we een aardig plekje voor de nacht op een zijweg.
Wasjes
12 November 2023
14°
Bij gebrek aan wasserettes en wasmachines doen we wasjes onderweg. Soort voor soort. Sokken bij sokken. Sjezen bij sjezen. De hamvraag is altijd waar laat je de was als je aan het reizen bent. Dus hangt het in de ochtend en middag tijdens het reizen in de achtercabine. Op de verwarming of aan het dakraam. De komst van de douchehaken bracht nog wat extra ophangpunten, handy. In de avond verschuift de was naar het grote stuur, ideaal 🤣. Vlakbij de verwarming. Zo is het in een dag toch droog, ondanks dat het in de nacht flink koud kan zijn.
Saqqez
13 November 2023
Het landschap is ruim en weids met mooie vergezichten. Als de weg overgaat van asfalt naar zand en stenen vertragen we vanzelf. Goed opletten om de kuilen te vermijden, maar wat is het weer ontzettend mooi hier. We lunchen bij een beekje met het lekkere brood dat we bij de bakker hebben gekocht. We mochten er weer eens niet voor betalen, maar hebben het geld vanzelfsprekend achter gelaten. We hebben veel contact met lokale mensen. Eigenlijk op alle plekken, waar we even staan of inkopen doen. Bij het kopen van het brood heeft Edgar contact met een paar vrachtwagen chauffeurs. Het is een hard bestaan. Je maakt veel uren en verdient net genoeg om te overleven. We overnachten op een prachtige pas met uitzicht naar meerdere kanten. Daar ontmoeten met Hiva een Koerdische jongeman op een brommer. Hij is enorm nieuwsgierig, assertief en dominant, wellicht een taal dingetje, maar zeker cultuur. Hij komt terug als we wat gefietst en gelopen hebben. Hij brengt twee liter melk van zijn koeien, kaas en brood mee. We mogen niets terug geven. Het lukt wel hem een choco toffee te geven. Voor dat je het weet zit hij op Koos zijn fiets en gaat er vandoor. Even later staat hij binnen. Hij wil alles zien. We lachen er maar om, beter. Met subtiel gedrag, de dames gaan koken, zorgen we ervoor dat hij ook in onze normen gepast gedrag vertoont. Zo kunnen wij nog genieten van de ondergaande zon en wat klusjes doen aan de fietsen en de wagens, fijn.
We volgen de Garran rivier naar Marivan
14 November 2023
14°
Het dal omlaag is mooi en glooirijk, daarna volgen we de rivier en het dal op een asfalt weg naar Marivan. Best lekker om weer op asfalt te rijden. De grens met Irak ligt ten westen rechts van ons. Wat ik niet wist is dat de grenzen in het Midden Oosten zijn ontstaan door de Fransen en de Engelsen. Voorheen was het een stammen cultuur met vrij land. Het laatste deel door de bergen is veel onherbergzamer. Grote rotspartijen, diepe kloven en hoge bergen aan wederzijde. Donkerder steen, bomen en veel vrachtverkeer. We zien veel berken in goudgele kleurenpracht. Ook veel militaire posten. Logisch met de grens van Irak vlakbij. Het eindigt met een enorm stuwmeer bij de grote Garran dam. We doen wat inkopen, zien bijzondere lekkernijen en verlaten daarna snel weer de vieze grote stad. Geen internet al twee dagen niet. Het bereik in de bergen is voor ons nul. We zakken van ruim boven de 2.400 naar 1.400 meter, nog steeds geen bereik. Wel veel en aanhoudend contact 😉, overal waar we stoppen.
Marivan
14 November 2023
18°
